Pokazywanie postów oznaczonych etykietą księżyc. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą księżyc. Pokaż wszystkie posty

Naukowcy chcą przechowywać DNA 6,7 miliona gatunków na Księżycu, tak na wszelki wypadek

Grupa naukowców zaproponowała "księżycową arkę" ukrytą wewnątrz księżycowych kanałów lawowych, która mogłaby przechowywać spermę, jaja i nasiona milionów ziemskich gatunków.


Arka, lub bank genów, byłaby bezpiecznie ukryta w tych tunelach i jaskiniach wyrzeźbionych przez lawę ponad 3 miliardy lat temu i byłaby zasilana przez panele słoneczne znajdujące się na powierzchni. Zawierałyby one kriogenicznie zachowany materiał genetyczny wszystkich 6,7 milionów znanych na Ziemi gatunków roślin, zwierząt i grzybów, którego transport na Księżyc wymagałby, według nich, co najmniej 250 startów rakiet.

Naukowcy wierzą, że przedsięwzięcie to mogłoby zabezpieczyć dziką przyrodę naszej planety przed naturalnymi i spowodowanymi przez człowieka apokaliptycznymi scenariuszami, takimi jak wybuch superwulkanu czy wojna nuklearna, i zapewnić przetrwanie ich genów.

Przedstawili oni swoje plany księżycowej arki 7 marca na konferencji IEEE Aerospace.
 

"Istnieje silne wzajemne powiązanie między nami a naturą", powiedział Live Science główny autor Jekan Thanga, szef Laboratorium Kosmicznej i Ziemskiej Eksploracji Robotycznej (SpaceTREx) na Uniwersytecie Arizony. 

"Mamy obowiązek bycia strażnikami bioróżnorodności i środków do jej zachowania".


Nie wszystkie technologie potrzebne do realizacji tego ambitnego projektu jeszcze istnieją, ale naukowcy uważają, że realnie można je zbudować w ciągu najbliższych 30 lat.

 

Zagrożenia egzystencjalne


Główną motywacją stojącą za księżycową arką jest stworzenie bezpiecznego magazynu poza światem dla bioróżnorodności.

"Lubię używać analogii do danych" - powiedział Thanga. 

"To jak kopiowanie zdjęć i dokumentów z komputera na osobny dysk twardy, dzięki czemu masz kopię zapasową, jeśli coś pójdzie nie tak".


Dlatego, jeśli apokaliptyczne wydarzenie zniszczyłoby świat przyrody lub wymazało większość ludzkości, byłaby szansa na "wciśnięcie przycisku reset".
W swojej prezentacji naukowcy wymienili następujące potencjalne zagrożenia egzystencjalne dla bioróżnorodności na Ziemi: erupcja superwulkanu, globalna wojna nuklearna, uderzenie asteroidy, pandemia, przyspieszenie zmian klimatycznych, globalna burza słoneczna i globalna susza.

"Środowisko i ludzka cywilizacja są bardzo kruche. Istnieje wiele z tych naprawdę tragicznych okoliczności, które mogą się wydarzyć".


Tworzenie genetycznych kopii zapasowych w celu zachowania bioróżnorodności nie jest nową koncepcją. Svalbard Global Seed Vault, położony w obrębie koła podbiegunowego w Norwegii, przechowuje próbki genetyczne gatunków roślin z całego świata i został już wykorzystany do ponownego wprowadzenia niektórych roślin do środowiska naturalnego. Jednak skarbiec ten jest nadal zagrożony zniszczeniem przez podnoszący się poziom mórz lub uderzenie asteroidy.

Tylko poprzez przechowywanie informacji genetycznej w innym miejscu w Układzie Słonecznym możemy zapewnić, że przetrwa ona wszelkie egzystencjalne zagrożenia dla Ziemi, twierdzą naukowcy.

 

Kanały lawowe


Księżyc był oczywistym wyborem na arkę poza Ziemią z jednego głównego powodu: jest to tylko czterodniowa podróż z Ziemi, co oznacza, że transport próbek jest znacznie łatwiejszy niż na Marsa. Budowa arki na orbicie okołoziemskiej nie jest również wystarczająco bezpieczna ze względu na niestabilność orbity, powiedział Thanga.

Jednak inną zaletą budowania arki na Księżycu jest to, że można ją bezpiecznie ukryć w kanałach lawowych. Te wydrążone jaskinie i tunele pod powierzchnią zostały utworzone podczas ognistego dzieciństwa Księżyca i od tego czasu pozostały nietknięte. Kanały te chroniłyby arkę przed uderzeniami meteorytów i promieniowaniem niszczącym DNA. Zostały również zasugerowane jako doskonałe miejsca do budowy miast księżycowych dla ludzkiej cywilizacji na Księżycu.

 

Podstawowy projekt arki księżycowej z modułami przechowywania kriogenicznego ukrytymi w kanałach lawowych i zasilanymi przez panele słoneczne znajdujące się na powierzchni. (Image credit: Jekan Thanga)

 

"O ile nie dojdzie do bezpośredniego uderzenia meteoru lub uderzenia nuklearnego, arka powinna być w porządku" - powiedział Thanga. "A może tam być nawet 200 kanałów lawowych, które mogą być odpowiednie dla arki".

Naukowcy proponują, aby najpierw zmapować je za pomocą specjalnie zaprojektowanych robotów zdolnych do autonomicznej eksploracji jaskiń i tuneli. Hipotetyczne roboty SphereX przypominałyby duże "pokeballe" z ciemną, metalicznie szarą górną połową i brązową dolną. Roboty SphereX byłyby zdolne do skakania w niskiej grawitacji Księżyca i mapowania kanałów za pomocą kamer i LIDAR-u - metody teledetekcji, która wykorzystuje światło w postaci pulsującego lasera do pomiaru odległości.

Po zidentyfikowaniu przez roboty odpowiedniego kanału można by rozpocząć fazę budowy.

 

Budowa bazy


Proponowana arka składałaby się z dwóch głównych części nad i pod powierzchnią. Próbki genetyczne byłyby przechowywane w modułach kriokonserwacyjnych wewnątrz kanałów lawowych, które byłyby połączone z górą windami. Na powierzchni, tablica komunikacyjna i panele słoneczne pozwoliłyby na autonomiczne utrzymywanie arki, a śluza powietrzna umożliwiłaby odwiedzanie jej przez ludzi. 



Budowa arki byłaby ogromnym wyzwaniem logistycznym, ale Thanga powiedział, że nadchodzące misje księżycowe NASA i Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) położą podwaliny pod tego typu projekty budowlane.

Thanga przewiduje, że transport próbek na Księżyc będzie najtrudniejszym i najbardziej kosztownym aspektem budowy arki, opierając się na kilku "szybkich, wstecznych obliczeniach".
Obliczenia te zakładają, że do udanej reintrodukcji danego gatunku potrzeba 50 próbek z każdego gatunku. Jednak reintrodukcja każdego gatunku może w rzeczywistości zająć ich aż 500, co oznaczałoby, że potrzeba o wiele więcej rakiet. Te obliczenia nie obejmują również startów potrzebnych do transportu materiałów niezbędnych do budowy arki w pierwszej kolejności.

"Zbudowanie arki i transport próbek będzie kosztować setki miliardów dolarów. Ale nie jest to całkowicie wykluczone w przypadku współpracy międzynarodowej".


Super-zimne roboty


Mimo to, jeden aspekt księżycowej arki jest obecnie poza zasięgiem.

Aby próbki mogły zostać zachowane w warunkach kriogenicznych, muszą być przechowywane w ekstremalnie niskich temperaturach, od minus 180 do minus 196 stopni Celsjusza. Oznacza to, że niepraktyczne byłoby wykorzystanie ludzi do sortowania i pobierania próbek z modułów kriokonserwacyjnych. Zamiast tego, roboty musiałyby wykonać tę pracę.

Jednak przy tak niskich temperaturach roboty przymarzłyby do podłoża poprzez efekt spawania na zimno, gdzie metale łączą się ze sobą w niskich temperaturach. Rozwiązaniem, według naukowców, jest lewitacja kwantowa. To teoretyczne rozwiązanie jest w zasadzie doładowaną wersją magnetyzmu wykorzystującą materiały nadprzewodzące do mocowania obiektów w polu magnetycznym.

"Możesz mieć rzeczy spięte razem w pewnym dystansie, więc można poruszać robotami poprzez lewitację. To tak jakbyś wiedział, że mają one niewidzialne sznurki lub liny przymocowane do nich".

 

Lewitacja kwantowa nie jest jeszcze możliwa, ale będzie również potrzebna w przyszłości do innych projektów kriogenicznych, takich jak dalekie podróże kosmiczne, więc jest tylko kwestią czasu, zanim ktoś wymyśli, jak to zrobić, powiedział Thanga.

Naukowcy twierdzą, że 30-letni okres czasu jest możliwy, ale gdyby ludzkość stanęła w obliczu zbliżającego się kryzysu egzystencjalnego, można by to zrobić znacznie szybciej - dodał.

"Jest to projekt, który wymagałby naprawdę pilnej potrzeby, aby wielu ludzi miało wystarczająco dużo zapału, aby go zrealizować. Myślę, że w takim przypadku można by go osiągnąć w ciągu 10 do 15 lat".

Źródło: space.com
Udostępnij:

Chińska rakieta nośna typu Super-Heavy będzie mogła wynieść nawet 100 ton na Księżyc


Proponowana przez Chiny rakieta nowej generacji osiągnęła w tym miesiącu ostatni etap studium wykonalności. Planowany pojazd nośny, znany jako Long March-9 (Długi Marsz-9), będzie w stanie wysłać 100 ton na Księżyc, a jego pierwszy start może nastąpić już w 2030 roku.

Ogłoszony w 2018 roku, Long March-9 będzie odgrywał kluczową rolę w długoterminowych ambicjach kosmicznych Chin. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, jego pierwszym ładunkiem będzie prawdopodobnie misja powrotna próbek z Marsa, a także wesprze on ambicje Chin związane z Księżycem. Innym proponowanym zastosowaniem superciężkiego pojazdu nośnego jest budowa eksperymentalnej kosmicznej elektrowni słonecznej, choć plany dotyczące tego projektu są jeszcze bardzo wstępne.

Long March-9 jest odpowiedzią Chińskiej Narodowej Administracji Kosmicznej (CNSA) na Space Launch System (SLS) NASA, przynajmniej pod względem ładowności, ale może nie być wykorzystywany do załogowych misji księżycowych w taki sam sposób jak SLS. Zamiast tego wydaje się, że będzie wysyłał infrastrukturę i zaopatrzenie, podczas gdy ludzie będą podróżować w innym proponowanym pojeździe, znanym obecnie tylko jako "921 Rocket". To, czy oba pojazdy zostaną zatwierdzone i będą rozwijane równolegle, jest wciąż kwestią otwartą.

Nie jest również jasne, czy rakieta będzie nadawała się do wielokrotnego użytku. Jeśli nie, może to utrudnić jej długowieczność, ponieważ CNSA ma nadzieję uczynić wszystkie swoje rakiety nośne wielokrotnego użytku do 2035 r., jeśli będzie to możliwe. Pierwszą próbą CNSA z pierwszym stopniem wielokrotnego użytku będzie Long March-8, który wystartował po raz pierwszy w grudniu zeszłego roku (w formie zużywalnej).

Long March-9 jest bliski otrzymania państwowej aprobaty. Według Luan Enjie byłego szefa Chińskiej Narodowej Administracji Kosmicznej wejdzie on wtedy w kolejną fazę rozwoju, w której sprzęt będzie produkowany i testowany. "Dążymy do rozpoczęcia prac badawczych nad ciężkim pojazdem nośnym w okresie 14. Planu Pięcioletniego (2021-25)" - powiedział.

Po ukończeniu prac Long March-9 będzie daleko wykraczał poza możliwości któregokolwiek z obecnych pojazdów CNSA. Będzie on miał 93 metry wysokości i 10-metrowej szerokości stopień centralny. Jego pierwszy stopień będzie wspomagany przez cztery potężne boczne boostery, pozwalające rakiecie wynosić 150-tonowe ładunki na niską orbitę okołoziemską (sześć razy więcej niż obecna rakieta Long March-5).

W ostatnich latach Chiny usilnie dążyły do tego, aby stać się pretendentem w eksploracji kosmosu. Ze względu na różnice polityczne, w XXI wieku nie było prawie żadnej współpracy między Stanami Zjednoczonymi a Chinami w przestrzeni kosmicznej. CNSA poczyniła jednak postępy we własnym zakresie, stając się trzecim krajem (po Związku Radzieckim i Stanach Zjednoczonych), który samodzielnie wysłał człowieka w kosmos w 2003 roku. W ostatnich latach zintensyfikowała również swoje programy robotyczne, realizując pierwszy od ponad 40 lat powrót próbek z Księżyca w 2020 roku i z powodzeniem lądując dwoma łazikami księżycowymi. Jeden z tych łazików, Chang'e 4, był pierwszym, który miękko wylądował na dalekiej stronie Księżyca i nadal działa. CNSA uruchomiła również robotyczną misję na Marsa w zeszłym roku, nazwaną Tianwen-1, która dotarła na orbitę Marsa w lutym. Tianwen-1 przewozi łazik, który będzie próbował dołączyć do łazika Perseverance NASA na powierzchni Marsa w maju lub czerwcu tego roku.

Lądownik Chang'e 4 na dalekiej stronie Księżyca, sfotografowany przez łazik Yutu-2. Image Credit: Liu, J., Ren, X., Yan, W. et al., Wikipedia Commons; CNSA.


Kolejnym dużym przedsięwzięciem CNSA, które ma zostać zrealizowane w okresie od teraz do pierwszego lotu Long March-9 w 2030 roku, jest budowa modułowej stacji kosmicznej na niskiej orbicie okołoziemskiej. Pierwsze moduły mają zostać wystrzelone wiosną tego roku. Stacja dostarczy CNSA doświadczenia w długotrwałych lotach kosmicznych, umożliwiając przyszłe załogowe misje na Księżyc, gdy rakieta Long March-9 (i rakieta 921) będą gotowe do lotu.

Źródło: universetoday.com

Udostępnij:

ESA pracuje nad misją zbadania jaskiń na Księżycu

Infrastruktura będzie jednym z największych elementów każdej stałej ludzkiej osady na Księżycu. 

Misje NASA Artemis koncentrują się bezpośrednio na budowie obiektów i procesów niezbędnych do utrzymania bazy na Księżycu.  ESA również wnosi zarówno materiały jak i wiedzę. Ostatnio zrobili kolejny krok na drodze do zbadania niektórych kanałów lawowych i jaskiń w podziemnym świecie księżycowym.

ESA rozpoczęła niedawno trzecią serię badań, które koncentrują się na eksploracji jaskiń księżycowych. Obecna, zwana badaniem Concurrent Design Facility (CDF), opiera się na pracy wykonanej w dwóch poprzednich rundach badań Sysnova. Pierwotnie obejmowały one pięć badań, od sposobu opuszczania sondy do jaskini po sposób komunikacji i zasilania sond, które tam zejdą. Pomysły zostały zebrane od społeczeństwa w ramach programów CAVES i PANGAEA.

 
UT Vide na temat kanałów lawowych, ze szczególnym uwzględnieniem Księżyca.


Z pięciu oryginalnych koncepcji, które pojawiły się w pierwszych badaniach Sysnova, ESA zawęziła je do trzech "scenariuszy misji" - pierwszego, którego celem było znalezienie wejść do jaskiń, drugiego - dokładne zbadanie wejścia do jaskini i trzeciego - zbadanie kanałów lawy przy użyciu autonomicznych łazików. Następnie ESA zdecydowała się na dalszą ocenę dwóch koncepcji misji, które skupiają się wyłącznie na badaniu wejścia do jaskini, ale łączą aspekty wszystkich trzech pierwotnych koncepcji misji.
Nawet wejście do księżycowych jaskiń może okazać się bezcenne dla zrozumienia zasobów, które mogą być dostępne w podziemnym świecie Księżyca.  Jest to również klucz do zbadania ochrony przed promieniowaniem, jaką zapewnia księżycowy regolit. Ochrona ta, w zależności od jej skuteczności, może okazać się czynnikiem decydującym o lokalizacji każdej potencjalnej stałej bazy księżycowej.


Zdjęcia otwartych kanałów lawowych na Księżycu. Image credit: NASA/LRO


Pierwszy wybrany plan misji jest prowadzony przez Uniwersytet w Würzburgu.  Opracowali oni kulistą sondę, która może być opuszczona do otworu jaskini przez dźwig przymocowany do łazika.  Sama sonda jest zamknięta w przezroczystej plastikowej powłoce i będzie zawierać lidar 3D, kamerę optyczną oraz dozymetr, który pozwoli sondzie odczytać poziom promieniowania przy wejściu do jaskini.  
Bezprzewodowe zasilanie i komunikacja to główny temat drugiego planu misji, opracowanego przez Uniwersytet w Oviedo. W jego scenariuszu do końca dźwigu zamontowanego na łaziku przymocowana jest "głowica ładująca", która służy do zasilania i bezpośredniej komunikacji z autonomicznymi łazikami, które nie posiadają własnego wewnętrznego źródła zasilania. Zasilanie dla łazika i głowicy ładującej będzie pochodzić bezpośrednio z paneli słonecznych podłączonych do łazika.


Obraz systemu kamer sferycznych opracowany przez Uniwersytet w Würzburgu.
Credit: Uniwersytet w Würzburgu


Czas trwania misji dla tych eksperymentów zostałby zaplanowany na jeden dzień księżycowy, czyli około 14 dni ziemskich. ESA planuje powiązać wyniki misji tych dwóch projektów bezpośrednio z dwoma wspólnymi działaniami na rzecz eksploracji Księżyca, znanymi jako Europejski Duży Lądownik Logistyczny (EL3), który pomoże zbudować infrastrukturę potrzebną do stałej obecności na Księżycu, a także z inicjatywą Moonlight, która skupia się na bezprzewodowej komunikacji i nawigacji dla księżycowych pojazdów badawczych.


Grafika przedstawiająca koncepcję bezprzewodowego systemu zasilania i kontroli Uniwersytetu w Oviedo. Credit: Uniwersytet w Oviedo


Obie misje są na tym etapie nadal koncepcyjne i żadna z nich nie otrzymała pełnego finansowania, które pozwoliłoby na zaplanowanie pełnowartościowej misji. Widać jednak, że stopniowy proces ESA przynosi korzyści jeszcze przed uruchomieniem jakiejkolwiek misji - koncepcje, które z niego wynikają, są nowatorskie i potencjalnie wykonalne przy wystarczającej sile woli i finansowaniu.  Misje, które dotarły tak daleko w procesie, mają rzeczywiście duże szanse na urzeczywistnienie się i przyczynienie się do naszych wysiłków na rzecz trwałej kolonizacji Księżyca.

Więcej: 
 
Udostępnij:

Grupa astronomów opowiada się za montażem i umieszczeniem teleskopów na Księżycu

 


Przez dziesięciolecia, jeszcze przed powstaniem kultowego teleskopu Hubble'a, astronomowie wystrzeliwali statki kosmiczne na orbitę w nadziei na uniknięcie efektów atmosferycznych, które zamazują obrazy robione przez ziemskie teleskopy. Jednak aby uchwycić wyraźne sygnały niektórych obiektów kosmicznych, nawet te orbity nie są wystarczająco wysokie.

Grupa astronomów opowiada się za montażem i umieszczeniem teleskopów na Księżycu. W serii nowo opublikowanych prac dowodzą oni, że nasz księżycowy sąsiad, szczególnie jego niewidoczna strona, jest doskonałym miejscem dla teleskopów w zakresie radiowym i podczerwonym. Te teleskopy mogłyby odkryć i zbadać potencjalnie przyjazne życiu planety poza naszym Układem Słonecznym i zbadać mało zrozumiałe "wieki ciemne" młodego wszechświata, około miliona lat po Wielkim Wybuchu, kiedy to uformowały się pierwsze gwiazdy.

"To jest czas, aby zacząć dyskutować o projektach na Księżycu. Na całym świecie kładzie się ogromny nacisk na powrót na Księżyc, a my chcieliśmy się upewnić, że nauka zostanie potraktowana priorytetowo" - powiedział Joseph Silk, astrofizyk z Uniwersytetu w Oxfordzie, autor wielu artykułów z tej serii.

Astronomowie zbudowali już na Ziemi czułe teleskopy radiowe, takie jak LOFAR (Low-Frequency Array) w Europie, ale mają one pewne ograniczenia. Górna atmosfera Ziemi blokuje sygnały radiowe krótsze niż 10 megaherców, co ogranicza to, co teleskopy mogą zobaczyć, powiedział Jack Burns, astronom z Uniwersytetu Kolorado i dyrektor Network for Exploration and Space Science. Co więcej, zakłócenia sygnałów radiowych używanych przez ludzi do komunikacji - w tym telefonów komórkowych, Wi-Fi i satelitów - mogą w coraz większym stopniu zagłuszać sygnały z kosmosu, w miarę jak technologie te stają się coraz bardziej powszechne. Teleskopy kosmiczne mogą zapewnić znaczną poprawę, ale nawet gdy orbitują setki mil od nas, nie mogą uciec od tego wszystkiego. "odległa strona Księżyca jest jedynym miejscem w wewnętrznym Układzie Słonecznym, które jest naprawdę ciche radiowo," powiedział Burns.
"Spędziłem dwa lata mojego doktoratu na opracowywaniu technik pozbywania się zakłóceń [radiowych]," powiedział Jake Turner, astronom z Uniwersytetu Cornell, który pracuje z LOFAR i innymi teleskopami na ziemi. Turner i jego koledzy używają radioastronomii, aby spróbować wykryć sygnały radiowe, które emitują niektóre planety z polami magnetycznymi.

Tylko niektóre planety mają pola magnetyczne, Turner powiedział, w zależności od wewnętrznej struktury planety, a ich obecność lub brak może być głównym czynnikiem decydującym o tym, czy życie może tam kwitnąć. Wiele z odkrytych do tej pory planet spoza naszego Układu Słonecznego ściśle orbituje wokół czerwonych gwiazd karłowatych, które często wyrzucają ogromne plamy naładowanych cząstek, które mogłyby zniszczyć ochronną atmosferę planety i zaszkodzić formom życia na powierzchni. Pole magnetyczne pomogłoby odbijać takie burze gwiazdowe i chronić atmosferę planety przed zniszczeniem.

Turner odkrył, jak wykrywać pola magnetyczne stosunkowo dużych planet, ale te z mniejszych światów, wielkości Ziemi, które mogłyby być przyjazne dla życia, niestety emitują fale radiowe zbyt słabe o częstotliwościach zbyt krótkich, aby można je było dostrzec przez zakłócenia w naszej atmosferze. Teleskop umieszczony na niewidocznej stronie Księżyca wykorzystałby zalety samego Księżyca, który osłoniłby teleskop przed prawie wszystkimi zakłóceniami radiowymi z Ziemi.
Taki pomysł stoi za proponowaną misją o nazwie FARSIDE (Farside Array for Radio Science Investigations of the Dark ages and Exoplanets), którą kieruje Burns. Plan zakłada, że robotyczny łazik księżycowy ustawi szereg anten, które będą mogły skanować całe niebo w zakresie niskich częstotliwości radiowych. Jego główne cele obejmowałyby identyfikację planet przyjaznych życiu poprzez ich pola magnetyczne, jak również monitorowanie cząstek energetycznych uwalnianych przez gwiazdy goszczące. Jeśli NASA przystąpi do realizacji projektu, budowa teleskopu mogłaby się rozpocząć już pod koniec 2020 roku i wkrótce potem zostałby on umieszczony na orbicie.

FARSIDE byłby mały i nieskomplikowany, nie tak jak gigantyczne, półkilometrowej szerokości anteny, które astronomowie zbudowali na Ziemi. Silk i jego koledzy sugerują jednak, że w przyszłości astronauci mogliby złożyć na Księżycu duży teleskop na podczerwień. Teleskopy na podczerwień muszą być odpowiednio schłodzone, aby ich własne ciepło nie przeszkadzało w pracy, a to można osiągnąć poprzez umieszczenie go w stale zacienionym miejscu, np. w kraterze w pobliżu południowego bieguna Księżyca. Taki teleskop mógłby być używany do obserwacji słabych planet, a nawet do śledzenia pogody i pór roku.
Jeśli chodzi o budowę tak dużych teleskopów księżycowych, na instrumenty i konstrukcje na szczęście nie będzie miał wpływu wiatr, jak ma to miejsce na Ziemi, a mniejsza siła grawitacji na Księżycu również by pomogła, powiedział Silk.  

Nawet jeśli nie jesteśmy w stanie zobaczyć z Ziemi ciemnej strony Księżyca, astronomowie nie mają wątpliwości co do tego, jak ona wygląda: Należący do NASA Lunar Reconnaissance Orbiter oraz inne statki kosmiczne co jakiś czas sporządzają mapy terenu, dzięki czemu możliwe jest wyznaczenie najlepszych miejsc dla teleskopów. Kiedy astronomowie wybiorą już idealne miejsce do lądowania, będą mogli zastanowić się, jak przetransportować cały niezbędny sprzęt, który powinien zmieścić się w rakiecie. Robot lub astronauci musieliby zmontować teleskop, a gdy instrument będzie już działał, potrzebowałby satelity, który przesyłałby dane do naukowców na Ziemi.

Istnieją również inne wyzwania związane z tym, aby nasz księżycowy sąsiad stał się domem dla teleskopów.
"Na Księżycu znajduje się pył, więc jest to brudne środowisko i trzeba by to złagodzić. Występuje tam również pewna aktywność sejsmiczna, głównie z powodu uderzeń małych meteorów" - powiedział Marc Postman, astronom z Space Telescope Science Institute. Dodał, że są jednak korzyści z przebywania na Księżycu, a jeśli teleskop znajduje się w pobliżu bazy księżycowej, roboty lub astronauci mogą go w razie potrzeby naprawić lub unowocześnić.
Martin Elvis, astrofizyk z Harvardu, który napisał kolejny artykuł z tej serii, podnosi jeszcze jeden problem.
Księżyc może mieć powierzchnię Afryki, ale najlepsze obszary, które są atrakcyjne dla astronomów, astronautów i przyszłych górników - jak Szczyty Wiecznego Światła na biegunie południowym - są raczej małe. Chociaż miejsce to nie ma takiego znaczenia kulturowego jak Mauna Kea na Hawajach, może stać się równie zatłoczone. "Prędzej niż myślisz dojdzie do sporów" powiedział.

Astronomowie tacy jak Burns i jego zespół mają nadzieję, że uda im się pokonać niektóre z tych etycznych i logistycznych wyzwań dzięki współpracy i dzieleniu kosztów z programem Artemis NASA, który planuje misje mające na celu sprowadzenie na Księżyc lądowników, łazików, a w końcu ludzi. Pół wieku po tym, jak astronauci po raz pierwszy odcisnęli swoje buty na Księżycu, nowe pokolenie mogłoby rozbić tam obóz, zabierając ze sobą swoje lunety.

Źródło: astronomy.com

Udostępnij:

Subskrybenci