Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mars. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mars. Pokaż wszystkie posty

Lot na Marsa - Astronarium 152

 

Mars - planeta, w stronę której spoglądamy ze szczególnym zainteresowaniem. Właśnie tam upatrujemy miejsca, w którym chcielibyśmy wykonać kolejny mały krok dla człowieka, a zarazem wielki skok dla ludzkości. W tym programie sprawdzimy czego potrzeba, by lot na Marsa stał się możliwy. Zapraszamy na Astronarium!
 
Udostępnij:

Helikopter Ingenuity na powierzchni Marsa!


Touchdown confirmed!

 
Podróż o długości 471 milionów km na pokładzie Perseverance zakończyła się dziś ostatecznym wypuszczeniem ze spodu łazika na powierzchnię Marsa. 
 
Następny cel? 
Przetrwać noc. 
Pierwszy lot odbędzie się nie wcześniej niż 11 kwietnia.
 
Poniżej krótki filmik z dźwiękami z Marsa:
 


Udostępnij:

Woda na Marsie mogła zostać uwięziona pod powierzchnią


Około 4 miliardy lat temu, Mars wyglądał zupełnie inaczej niż dziś. Jego atmosfera była gęstsza i cieplejsza, a ciekła woda płynęła po jego powierzchni. Były to rzeki, stojące jeziora, a nawet głęboki ocean, który pokrywał większą część północnej półkuli. Dowody tej ciepłej, wodnistej przeszłości zachowały się na całej planecie w postaci koryt jezior, dolin rzecznych i delt rzek.

Od pewnego czasu naukowcy próbują odpowiedzieć na proste pytanie: gdzie podziała się cała ta woda? Czy uciekła w kosmos po tym, jak Mars stracił swoją atmosferę, czy gdzieś się cofnęła? Według nowych badań przeprowadzonych przez Caltech i NASA Jet Propulsion Laboratory (JPL), od 30% do 90% wody na Marsie znalazło się pod ziemią. Odkrycia te zaprzeczają powszechnie przyjętej teorii, że Mars stracił wodę w przestrzeni kosmicznej w ciągu eonów.

Badaniami kierowała Eva Scheller, doktorantka w Kalifornijskim Instytucie Technologii (Caltech). Bethany Ehlmann, która jest również zastępcą dyrektora Instytutu Studiów Kosmicznych Keck, profesor Caltech Yuk Yung, starszy pracownik naukowy NASA JPL, studentka Caltech Danica Adams oraz pracownik naukowy JPL Renyu Hu.

 


W ciągu ostatnich dwóch dekad NASA i inne agencje kosmiczne wysłały na Czerwoną Planetę ponad tuzin robotów badawczych, aby scharakteryzować jej geologię, klimat, powierzchnię, atmosferę i ewolucję. W trakcie tego procesu dowiedzieli się, że Mars miał kiedyś na swojej powierzchni wystarczająco dużo wody, aby pokryć całą planetę oceanem o głębokości od 100 do 1500 metrów - jest to objętość równa połowie Oceanu Atlantyckiego.

3 miliardy lat temu wody powierzchniowe na Marsie zniknęły, a krajobraz stał się taki, jaki jest dzisiaj (mroźny i wysuszony). Biorąc pod uwagę, jak wiele wody kiedyś tam płynęło, naukowcy zastanawiali się, jak mogła ona zniknąć. Do niedawna uważano, że kluczem jest ucieczka z atmosfery, gdzie woda jest chemicznie rozkładana, a następnie znika w przestrzeni kosmicznej.

Proces ten znany jest jako fotodysocjacja, gdzie ekspozycja na promieniowanie słoneczne rozbija cząsteczki wody na wodór i tlen. W tym momencie, jak głosi teoria, niska grawitacja Marsa pozwoliła na usunięcie wody z atmosfery przez wiatr słoneczny. Chociaż ten mechanizm z pewnością odegrał pewną rolę, naukowcy doszli do wniosku, że nie może on odpowiadać za większość utraconej przez Marsa wody.


Wizja artystyczna przedstawiająca wczesne środowisko Marsa (po prawej) w porównaniu z zimnym, suchym środowiskiem obserwowanym obecnie na Marsie (po lewej). Image Credit: Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda NASA
 
 
Na potrzeby swojego badania zespół przeanalizował dane z marsjańskich meteorytów, misji łazików i orbiterów, aby określić, jak stosunek deuteru do wodoru (D/H) zmieniał się w czasie. Przeanalizowali również skład atmosfery i skorupy Marsa, co pozwoliło im określić, ile wody istniało na Marsie w tamtym czasie.

Deuter (aka. "ciężka woda") jest stabilnym izotopem wodoru, który posiada zarówno proton jak i neutron w swoim jądrze, podczas gdy normalny wodór (protium) składa się z pojedynczego protonu. Ten cięższy izotop stanowi niewielki ułamek wodoru w znanym Wszechświecie (około 0,02%) i trudniej jest mu wyrwać się z grawitacji planety i uciec w przestrzeń kosmiczną.

Z tego powodu, utrata wody z planety do przestrzeni kosmicznej pozostawiłaby wyraźny ślad w atmosferze w postaci większego niż normalnie poziomu deuteru. Jest to jednak niezgodne z zaobserwowanym stosunkiem deuteru do protium w atmosferze Marsa, dlatego Scheller i jej koledzy proponują, że duża część wody została zaabsorbowana przez minerały w skorupie planety. Jak wyjaśnił Ehlmann w niedawnym komunikacie prasowym Caltech:
"Ucieczka atmosferyczna miała niewątpliwie wpływ na utratę wody, ale odkrycia z ostatniej dekady misji na Marsa wskazują na fakt, że istniał tam ogromny rezerwuar pradawnych minerałów z zawartością wody, których powstawanie z pewnością zmniejszyło z czasem dostępność wody".

 

               Krater Jezero na Marsie jest miejscem lądowania łazika NASA Mars 2020.                                             Image Credit: NASA/JPL-Caltech/ASU

 

Na Ziemi płynąca woda poddaje skały procesowi wietrzenia, tworząc gliny i minerały, które zawierają wodę jako część swojej struktury mineralnej. Ponieważ Ziemia jest aktywna tektonicznie, minerały są bez końca wymieniane między płaszczem a atmosferą (poprzez działania wulkaniczne). Podobne gliny i minerały zostały również znalezione na Marsie, co wskazuje na to, że kiedyś płynęła tam woda.

Ale ponieważ Mars jest tektonicznie nieaktywny (w przeważającej części), woda na jego powierzchni została wcześnie sekwestrowana i nigdy nie wróciła na powierzchnię. Tak więc cechy, które wskazują na obecność wody w przeszłości, zostały zachowane przez stałe wysychanie powierzchni. W międzyczasie znaczna część tej wody została zachowana poprzez wchłonięcie jej pod powierzchnie.

Badanie to nie tylko odpowiada na pytanie, w jaki sposób woda na Marsie zniknęła miliardy lat temu. Może to być również dobra wiadomość dla przyszłych załogowych misji na Marsa, które będą zależne od lokalnie zebranego lodu i wody. Wcześniej współautorzy Ehlmann, Huh i Yung współpracowali nad badaniami, które prześledziły historię węgla na Marsie - ponieważ dwutlenek węgla jest głównym składnikiem marsjańskiej atmosfery.

W przyszłości zespół planuje kontynuować analizę danych izotopowych i składu mineralnego, aby ustalić, co stało się z minerałami zawierającymi azot i siarkę na Marsie. Ponadto Scheller planuje rozszerzyć badania nad tym, co stało się z wodą na Marsie, przeprowadzając eksperymenty laboratoryjne symulujące marsjańskie procesy wietrzenia oraz obserwacje pradawnej skorupy w kraterze Jezero (gdzie Perseverance prowadzi obecnie badania).

 


Scheller i Ehlmann mają również pomagać przy kolejnych operacjach łazika Perseverance, gdy przyjdzie czas na zebranie skał i próbek z odwiertów. Zostaną one zwrócone na Ziemię przez kolejną misję NASA-ESA, gdzie naukowcy będą mogli je zbadać. Dla Scheller, Ehlmann i ich kolegów - pozwoli to na sprawdzenie ich teorii na temat zmian klimatycznych na Marsie i tego, co je napędza.

Praca opisująca ich odkrycia ukazała się niedawno w czasopiśmie Science, pod tytułem "Long-term Drying of Mars Caused by Sequestration of Ocean-scale Volumes of Water in the Crust" i została zaprezentowana 16 marca podczas Lunar and Planetary Science Conference (LPSC).
 

Badania były możliwe dzięki wsparciu udzielonemu przez NASA Habitable Worlds award, NASA Earth and Space Science Fellowship (NESSF) oraz NASA Future Investigator in NASA Earth and Space Science and Technology (FINESST).




Udostępnij:

Film o łaziku marsjańskim "Good Night Oppy" od Ryana White'a trafi na Amazon

Amazon Studios, Film 45, Amblin Television i Tripod Media są współproducentami nadchodzącego pełnometrażowego filmu dokumentalnego "Good Night Oppy", którego reżyserem jest Ryan White.
 

Przy wsparciu NASA Jet Propulsion Laboratory oraz Industrial Light & Magic, film opowiada prawdziwą historię łazika marsjańskiego Opportunity oraz więzi, jaka powstała między robotem a ludźmi, którzy go stworzyli. Opportunity, o pseudonimie "Oppy", miał początkowo żyć tylko 90 dni, ale skończyło się na eksploracji Czerwonej Planety przez prawie 15 lat.

"Jesteśmy bardzo podekscytowani współpracą z tymi niezwykłymi partnerami, aby przybliżyć historię Oppy naszym globalnym klientom" - powiedziała Jennifer Salke, szefowa Amazon Studios. 

"Innowacyjność i determinacja, które umożliwiły podróż Oppy'ego, a także duch odkrywania, który napędza zespół w JPL, są inspiracją. Celebrując ich osiągnięcia, cieszymy się, że możemy również współpracować z niezwykle utalentowanym filmowcem Ryanem White'em oraz naszymi przyjaciółmi z Amblin Television i Film 45, aby ożywić tę chwytającą za serce historię."

Dzięki porywającym efektom wizualnym stworzonym przez ILM widzowie zostaną przeniesieni na Marsa wraz z robotem. Zespół JPL, który w lutym 2021 r. z sukcesem wylądował na Marsie z "młodszą siostrą" Opportunity - Perseverance, zapewnia twórcom filmu dostęp do nigdy wcześniej niewidzianych materiałów filmowych, wraz z ich ekspertyzą naukową i wiedzą na temat misji Oppy.

Producentami są Darryl Frank i Justin Falvey z Amblin Partners, Brandon Carroll i Matt Goldberg z Film 45 oraz Jessica Hargrave i White z Tripod Media. Stephen Neely i Max Wagner będą pełnić funkcję producentów wykonawczych. Clint LaVigne, obok Franka i Falvey'a, będzie nadzorował bieżący rozwój projektu dla Amblin.

"Nie sposób było nie zakochać się w historii Oppy - historii pełnej nadziei, ambicji, przygód i przerośniętych oczekiwań, a także eksploracji wyjątkowej relacji między człowiekiem a technologią, która spełnia wszystkie kryteria naszej marki Amblin" - powiedzieli Frank i Falvey, współprezesi Amblin Television. "Nie moglibyśmy być bardziej podekscytowani współpracą z naszymi przyjaciółmi z Amazon Studios, Film 45 i Tripod Media, aby wprowadzić cudowną historię Oppy'ego w życie".

Wcześniej White wyreżyserował dokument "Assassins" z 2020 roku, badający morderstwo brata przywódcy Korei Północnej Kim Dzong-una, który miał premierę na festiwalu Sundance i zebrał entuzjastyczne recenzje. White wyreżyserował także "Visible: Out on Television", pierwszego serialu dokumentalnego na Apple TV Plus. Jest także reżyserem wielu seriali, takich jak "Ask Dr. Ruth" na Hulu czy nominowany do nagrody Emmy serial Netflixa "The Keepers". Zdobył nagrodę za reżyserię na festiwalu Sundance i znalazł się na krótkiej liście do Oscara za film HBO "The Case Against 8"."

Dorastałem na takich filmach jak E.T. i Wall-E, więc zrobienie dokumentu o podobnej tematyce cudowności i zachwytu było dla mnie radością" - powiedział White. "Jesteśmy podekscytowani współpracą z Amazonem, aby przybliżyć historię Oppy i jej ludzi globalnej publiczności w każdym wieku".
Źródło: variety.com

Udostępnij:

NASA podpisała kontrakt na system do zabrania próbek z Marsa

Ilustracja przedstawia koncepcję, w jaki sposób pojazd NASA Mars Ascent Vehicle, przewożący tuby zawierające próbki skał i gleby, mógłby zostać wystrzelony z powierzchni Marsa w jednym z etapów misji zwrotu próbek z Marsa. Credit: NASA-JPL-Caltech

Mars Ascent Propulsion System

NASA przyznała Northrop Grumman Systems Corporation z Elkton w stanie Maryland kontrakt na system napędowy Mars Ascent Propulsion System (MAPS), który zapewni wsparcie napędowe i produkty dla misji lotów kosmicznych w Centrum Lotów Kosmicznych Marshalla w Huntsville w stanie Alabama. W połączeniu z udanym lądowaniem łazika Mars Perseverance, nagroda ta przybliża NASA i ESA (Europejską Agencję Kosmiczną) o krok do realizacji programu Mars Sample Return (MSR), bardzo ambitnego programu eksploracji planety, który będzie bazował na dekadach nauki, wiedzy i doświadczeniach w badaniach Marsa.  

Kontrakt typu "koszt plus, stała opłata" ma potencjalną wartość usług misji 60,2 miliona dolarów i maksymalną potencjalną wartość 84,5 miliona dolarów. Prace nad MAPS rozpoczynają się natychmiast od 14-miesięcznego okresu podstawowego, po którym następują dwa okresy opcjonalne, które mogą być wykorzystane według uznania NASA.

W kolejnych etapach kampanii MSR, NASA i ESA dostarczą komponenty dla misji Sample Retrieval Lander oraz Earth Return Orbiter. Misja Sample Retrieval Lander dostarczy na powierzchnię Marsa łazik pobierający próbki oraz pojazd Mars Ascent Vehicle (MAV). Marshall jest odpowiedzialny za element MAV programu MSR, czyli dwustopniowy pojazd, który będzie krytycznym elementem wspierającym MSR w pobieraniu i zwracaniu próbek, które łazik Mars 2020 Perseverance zbierze w celu powrotu na Ziemię. Środowisko marsjańskie będzie istotnym czynnikiem w projektowaniu, rozwoju, produkcji, testowaniu i kwalifikacji dwóch różnych silników rakietowych na paliwo stałe z wielokrotnymi dostawami każdego z nich. W ramach kontraktu MAPS, Northrop Grumman dostarczy systemy napędowe dla MAV, jak również inne urządzenia wspomagające i usługi logistyczne.

Sprowadzenie próbek z Marsa z powrotem na Ziemię pozwoli naukowcom z całego świata na zbadanie okazów przy użyciu wyrafinowanych instrumentów, zbyt dużych i zbyt skomplikowanych, aby wysłać je na Marsa, a przyszłym pokoleniom pozwoli na ich badanie przy użyciu technologii, która nie jest jeszcze dostępna. Przechowywanie próbek na Ziemi pozwoli społeczności naukowej na testowanie nowych teorii i modeli w miarę ich powstawania, podobnie jak to miało miejsce w przypadku próbek Apollo, które powróciły z Księżyca przez dziesięciolecia. 

Źródło: nasa.gov

Udostępnij:

Co się stanie, jeśli Perserverance znajdzie życie na Marsie?


To wszystko stało się tak szybko! W czwartek, 18 lutego, należący do NASA łazik Perseverance wylądował w kraterze Jezero na Marsie i niemal natychmiast przesłał swoje pierwsze zdjęcie Marsa. Po nim nastąpiły zdjęcia z Mars Reconnaissance Orbiter i materiał filmowy wykonany przez łazik Entry, Descent, and Landing (EDL). Następnie powstało panoramiczne wideo, nagranie dźwiękowe i uruchomiony został helikopter Ingenuity, a wszystko to w przeciągu tygodnia!

Ale to nic w porównaniu z tym, co wydarzyło się później. Wkrótce po tym, jak łazik rozpoczął wiercenie w podłożu krateru Jezero, Perseverance znalazł dowody na istnienie skamieniałych bakterii! Poszukiwania życia na Marsie w końcu przyniosły zyski! 

Dobra, to się nie wydarzyło... W każdym razie jeszcze nie teraz. Ale co jeśli tak się stanie? W końcu jednym z głównych celów Perseverance jest poszukiwanie dowodów na istnienie życia na Marsie w przeszłości. Jakie będą skutki, jeśli i kiedy je znajdzie?

Łazik Perseverance jest dziewiątą misją NASA, która wylądowała na Marsie i (podobnie jak jego poprzednicy) ma za zadanie scharakteryzować geologię, atmosferę i klimat Marsa oraz pomóc utorować drogę dla ludzkiej eksploracji. Łazik skupia się również na astrobiologii, która odnosi się do badań nad życiem we Wszechświecie. Jako kolejne po Ziemi najbardziej nadające się do zamieszkania miejsce w naszym Układzie Słonecznym, Mars jest głównym celem naszych wysiłków astrobiologicznych.


 
 
Biosygnatury, ktokolwiek?

Jak wyjaśnił Gentry Lee, główny inżynier Dyrekcji Nauki Planetarnej w Jet Propulsion Laboratory NASA, w komunikacie prasowym JPL:

"Cytując Carla Sagana, 'Gdybyśmy zobaczyli jeża wpatrującego się w kamerę, wiedzielibyśmy, że na Marsie istnieje obecne i napewno pradawne życie, ale w oparciu o nasze dotychczasowe doświadczenia, takie zdarzenie jest niezwykle mało prawdopodobne'. Nadzwyczajne twierdzenia wymagają nadzwyczajnych dowodów, a odkrycie, że życie istniało w innym miejscu we wszechświecie, byłoby z pewnością nadzwyczajne."
 
Dzięki wielu łazikom, orbiterom i lądownikom, które badały Marsa w przeszłości, naukowcy rozumieją, że miliardy lat temu Mars był znacznie innym miejscem niż obecnie. Jego atmosfera była gęstsza, klimat cieplejszy, a na jego powierzchni płynęła ciekła woda. Doprowadziło to do powstania wielu cech, które można zaobserwować dzisiaj, takich jak zachowana delta rzeki w kraterze Jezero.

Cecha ta wskazuje, że ok. 3,5 miliarda lat temu, Jezero było korytem jeziora, do którego wpływała woda. Spowodowało to z czasem nagromadzenie osadów, co doprowadziło do powstania delty rzecznej bogatej w gliny. Chociaż jezioro już dawno zniknęło, to naukowcy teoretyzują, że gdzieś w tym szerokim na 45 km (28 mil) kraterze mogą znajdować się biosygnatury, które tylko czekają na odnalezienie.

Biorąc pod uwagę stosunkowo krótki okres czasu, jaki Mars miał na zasiedlenie, istnieje prawdopodobieństwo, że pojawiłyby się tam tylko proste formy życia (takie jak jednokomórkowe bakterie). Na Ziemi jedne z najdawniejszych dowodów na istnienie życia pochodzą z mikrobialitów, osadów składających się z węglanowego błota, które powstały z pomocą fotosyntetyzujących cyjanobakterii.  

    Możliwa trasa, którą Perseverance może przebyć przez krater Jezero. Credit: NASA/JPL-Caltech


Ken Williford, zastępca naukowca projektu misji Perseverance:
 
"Spodziewamy się, że najlepsze miejsca do poszukiwania biosygnatur będą w dnie jeziora Jezero lub w osadach przybrzeżnych, które mogą być inkrustowane minerałami węglanowymi, które są szczególnie dobre w zachowaniu pewnych rodzajów skamieniałego życia na Ziemi. Jednak szukając dowodów na istnienie pradawnych mikrobów na pradawnym obcym świecie, ważne jest, aby zachować otwarty umysł." 
 
Narzędzia pracy

Wykorzystując zaawansowany zestaw instrumentów naukowych, Perseverance będzie zbierał próbki rdzeni skalnych w metalowych tubach i umieszczał je w schowku na zapasy (który zostanie odzyskany przez przyszłą misję wysłaną przez ESA). Instrumenty te obejmują zestaw kamer łazika, zwłaszcza tę umieszczoną na jego maszcie, która jest w stanie powiększać obraz w celu zbadania celów (Mastcam-Z).

Jest też instrument SuperCam, który również znajduje się na maszcie i może używać małego lasera do badania obiecujących celów badawczych. Odbywa się to poprzez użycie lasera do wytworzenia małych chmur plazmy, które następnie zostaną przeanalizowane w celu określenia składu chemicznego celu. Jeśli uzyskane dane ujawnią coś interesującego, łazik będzie mógł zbadać to dokładniej za pomocą swoich dwóch instrumentów zamontowanych na wieżyczce.

Instrumenty te znane są jako Planetary Instrument for X-ray Lithochemistry (PIXL) oraz Scanning Habitable Environments with Raman & Luminescence for Organics & Chemicals (SHERLOC). Pierwszy z nich opiera się na małych wystrzałach promieniowania rentgenowskiego w poszukiwaniu chemicznych biosygnatur, podczas gdy drugi wykorzystuje własny laser do wykrywania koncentracji cząsteczek organicznych i minerałów, które powstały w środowiskach wodnych.
 
Razem, te dwa instrumenty skutecznie stworzą mapy o wysokiej rozdzielczości pierwiastków, minerałów i cząsteczek w marsjańskich skałach i osadach, które astrobiolodzy wykorzystają do określenia, które z nich należy zebrać i ostatecznie wysłać z powrotem na Ziemię. Jak wyjaśnił Bobby Braun, kierownik programu Mars Sample Return w JPL:

"Oprzyrządowanie wymagane do ostatecznego udowodnienia, że życie mikrobowe istniało kiedyś na Marsie, jest zbyt duże i skomplikowane, aby sprowadzić je na Marsa. Dlatego NASA współpracuje z Europejską Agencją Kosmiczną w ramach misji o nazwie Mars Sample Return, której celem jest pobranie próbek zebranych przez Perseverance i sprowadzenie ich z powrotem na Ziemię do badań w laboratoriach na całym świecie."
 
"Mamy mocne dowody na to, że krater Jezero posiadał kiedyś składniki potrzebne do życia. Nawet jeśli po analizie zwróconych próbek dojdziemy do wniosku, że jezioro było niezamieszkane, dowiemy się czegoś ważnego o zasięgu życia w kosmosie" - powiedział Williford. "Niezależnie od tego, czy Mars był kiedykolwiek żywą planetą, czy nie, zrozumienie, jak formują się i ewoluują planety skaliste, takie jak nasza, jest niezwykle istotne. Dlaczego nasza własna planeta pozostała gościnna, gdy Mars stał się opustoszałym pustkowiem?"

Krótko mówiąc, misja Perseverance jest poświęcona poszukiwaniu życia i jest wyposażona w to, co najlepsze może zaoferować współczesna nauka. Naturalnie nasuwa się więc pytanie, co się stanie, jeśli i kiedy się powiedzie?  


Ilustracja przedstawia krater Jezero - miejsce lądowania łazika Mars 2020 Perseverance - tak jak mógł on wyglądać miliardy lat temu na Marsie. Credit: NASA/JPL-Caltech 
 
 
Co dalej?

Cóż, na początek, ogłoszenie rozniosłoby się po świecie jak pożar. Wystarczy wyobrazić sobie nagłówki: "Perseverance znajduje dowody na istnienie życia na Marsie!" "Ludzkość odkrywa pozaziemskie bakterie!" Podniecenie byłoby namacalne i odczuwalne wszędzie tam, gdzie dotarłaby ta wiadomość. Oczywiście, nasunęłoby to również kilka bardzo ważnych pytań, na które odpowiedzi miałyby dość drastyczne konsekwencje.

Po pierwsze, jest pytanie, czy życie na Marsie jest spokrewnione z życiem na Ziemi, czy też nie. Jeśli odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, wtedy naukowcy mieliby solidny dowód na litopanspermię, gdzie życie jest rozprowadzane pomiędzy planetami w systemie gwiezdnym. Alternatywnie, mogłoby to wskazywać na panspermię, gdzie życie jest rozprowadzane w całym kosmosie przez ciała niebieskie, takie jak asteroidy i komety.

W tym przypadku można by twierdzić, że Ziemia i Mars zostały zasiane z tego samego źródła (choć byłoby to niezwykle trudne do udowodnienia). Dr Tanja Bosak, profesor geobiologii na MIT i lider grupy w Programie Geologii, Geochemii i Geobiologii, jest również liderem naukowym dla misji NASA Mars 2020 Perseverance. Jak powiedziała Universe Today za pośrednictwem maila:
 
"Najbardziej bezpośredni test genetycznego pokrewieństwa jakiegokolwiek marsjańskiego i ziemskiego życia pochodziłby z porównania cząsteczek informacyjnych (DNA, RNA) i obecności takich cząsteczek we wszystkim, co znajdziemy.... W najlepszym wypadku znaleźlibyśmy skamieliny mikrobów lub jakąś taką bioznakę, ale DNA i RNA nie zachowują się przez miliardy lat, czyli od czasów, gdy w kraterze Jezero możliwe było życie powierzchniowe. Jeśli jednak po powrocie próbki zobaczymy coś, co wygląda jak komórki kopalne, i wykryjemy jakieś biosygnatury organiczne, to automatycznie potwierdziłoby to podobieństwa między przeszłym życiem na Marsie a życiem na Ziemi."

Wizja artystyczna wody pod powierzchnią Marsa. Credit: ESA/Medialab 
 
 
Po drugie, odkrycie dowodów na istnienie życia na Marsie w przeszłości prawdopodobnie uwiarygodni teorię, że życie istnieje tam do dziś. Podobnie jak w przypadku zaniku wód powierzchniowych na Marsie, uważa się, że życie mikrobowe mogło również migrować pod ziemię w wyniku zmian w klimacie planety. W rzeczywistości przeprowadzono badania, które wykazały, że mikroby mogły przetrwać pod powierzchnią w solankowych plamach wody.

Jak dodał dr Bosak, konsensus naukowy jest taki, że współczesne życie na powierzchni Marsa jest bardzo mało prawdopodobne, dlatego Perseverance ma na celu zebranie próbek, które zachowają dowody na istnienie życia w przeszłości. Niemniej jednak, istnienie życia w przeszłości sprawi, że kwestia ochrony planety stanie się jeszcze bardziej paląca, gdy rozpoczną się załogowe misje na Marsa, zwłaszcza jeśli doprowadzą one do trwałej obecności człowieka.

Już teraz misje robotyczne są zmuszone do zachowania ostrożności w pobliżu potencjalnych miejsc występowania życia mikrobiologicznego, czego dobrym przykładem jest moment, gdy Curiosity natknął się na odbarwioną plamę piasku (uważaną za solankę powierzchniową) i był zmuszony zmienić trasę, aby ją ominąć. Jeśli ludzkie siedliska zostaną kiedykolwiek zbudowane na Marsie (tymczasowo lub na stałe), zawsze będzie istniała możliwość, że możemy wyrządzić szkodę marsjańskim organizmom.

Łazik Perseverance nie dostarczy ostatecznego słowa na ten temat, ale dane, które zbierze i próbki, które zwróci, będą stanowiły istotny element układanki. Ostatecznie, poszukiwanie życia na Marsie jest jak poszukiwanie sensu we Wszechświecie: trwa!
 

Źródło: universetoday.com

Udostępnij:

Niektóre ziemskie formy życia mogą przetrwać na Marsie


Powierzchnia Marsa to surowe środowisko dla życia. Nikt jeszcze nie jest całkiem pewien, jak mikroby z Ziemi poradziłyby sobie na jego powierzchni. Jednak wpływ potencjalnej migracji mikrobów na czerwoną planetę mógłby być ogromny. Nie tylko mogłoby to zniekształcić wszelkie odkrycia potencjalnego prawdziwego życia marsjańskiego, które moglibyśmy znaleźć, ale również całkowicie zakłócić rodzącą się biosferę, którą Mars może posiadać. Aby zrozumieć, czy to jest naprawdę możliwe, najpierw musimy się dowiedzieć, czy jakiekolwiek ziemskie życie może przetrwać na samym Marsie. Według nowego badania opublikowanego niedawno w Frontiers in Microbiology odpowiedź na to pytanie brzmi: tak. 

Badania, prowadzone przez zespół naukowców z NASA i Niemieckiego Centrum Lotnictwa i Kosmonautyki, wykorzystały unikalne podejście do sprawdzenia żywotności żywych bakterii na powierzchni Marsa. Wysłali je w górę do stratosfery w balonie.

Stratosfera jest zaskakująco podobnym środowiskiem do powierzchni Marsa, szczególnie pod względem promieniowania i temperatury. Naukowcy wprowadzili bakterie do tego środowiska za pomocą narzędzia zwanego eksperymentem MARSBOx (Microbes in Atmosphere for Radiation, Survival, and Biological Outcomes).  

 

Zdjęcie MARSBOx w stratosferze, gdzie był używany do ostatnich eksperymentów z mikrobami.
Credit: NASA

 

MARSBOx pozwolił badaczom utrzymać ciśnienie podobne do tego panującego w marsjańskiej atmosferze, jak również wystawił mikroby na działanie mieszaniny gazów, która była niezwykle podobna do rzeczywistego składu atmosfery na Marsie. Ciśnienie, temperatura, promieniowanie i gazowa zawartość pojemnika zapewniają przyzwoitą symulację warunków, jakie panowałyby na powierzchni Marsa. Jako dodatkową kontrolę, badacze zaprojektowali to tak, aby pojemnik zawierał dwie oddzielne komory, w tym jedną osłoniętą, która pozwoliłaby im odizolować wpływ promieniowania na mikroby.

Spośród różnych mikrobów, w tym zarówno bakterii, jak i grzybów, które zostały wprowadzone do środowiska, tylko kilka przetrwało. Szczególnie dobrze w tym surowym środowisku radził sobie grzyb nazywany jako czarna pleśń. Nie było to szczególnym zaskoczeniem dla naukowców, ponieważ ten wytrzymały grzyb był już wcześniej widziany jako szczęśliwie zamieszkujący Międzynarodową Stację Kosmiczną.

 

Zdjęcie czarnego grzyba pleśniowego rosnącego na ISS.
Credit: NASA

 

Pomimo zdolności do egzystencji w mroźnych temperaturach i wysokim promieniowaniu stratosfery, nawet grzyb czarnej pleśni musiał zostać "ożywiony", gdy znalazł się bezpiecznie z powrotem na ziemi. Nie jest jeszcze jasne, co, jeśli cokolwiek, mogłoby wywołać to odrodzenie na rzeczywistej powierzchni Marsa.

Jeśli naukowcy faktycznie są w stanie dowiedzieć się, jak skutecznie wykorzystać mikroby na innych światach, może to być ogromne potencjalne dobrodziejstwo, jak również powód do zmartwień.  Bakterie i inne mikroby są niezbędne dla biologicznych funkcji człowieka. Zapewniają one również dostęp do procesów biochemicznych, które w przeciwnym razie byłyby nieosiągalne w zimnym, sterylnym środowisku czerwonej planety. 

 

Inne mikroby były testowane pod kątem przetrwania w warunkach zbliżonych do marsjańskich, ale nigdy wcześniej nie były wystawione na działanie środowiska stratosfery.
Credit: Maryland Astrobiological Consortium, NASA, STSci

 

To wstępne badanie pokazuje, jak ważne jest dla nas lepsze zrozumienie zdolności przetrwania mikrobów na naszym własnym świecie. Jeśli zostaną one prawidłowo wykorzystane, mogą okazać się ogromnym dobrodziejstwem dla podróży kosmicznych. Jeśli jednak zostaną użyte niewłaściwie, mogą zniszczyć wszelkie szanse na zrozumienie biogenezy na innych światach.

Źródło: universetoday.com

Więcej: 

Badanie: MARSBOx: Fungal and Bacterial Endurance From a Balloon-Flown Analog Mission in the Stratosphere

Life from Earth could temporarily survive on Mars   

Study Shows Life From Earth Could Temporarily Survive on Mars

Udostępnij:

Nagranie z lądowania łazika Perseverance na Marsie


Nagranie z lądowania udostępniła NASA-JPL.

Więcej: https://www.wykop.pl/link/5970401

Udostępnij:

Marsjański helikopter NASA Ingenuity zadzwonił do domu

Kontrolerzy misji w Laboratorium Napędu Odrzutowego NASA (JPL) w Południowej Kalifornii otrzymali pierwszy raport o stanie śmigłowca Ingenuity Mars Helicopter, który wylądował 18 lutego 2021 roku w kraterze Jezero, przymocowany do brzucha łazika Mars 2020 Perseverance. Downlink, który dotarł o 15:30 czasu PST (18:30 czasu EST) poprzez połączenie przez Mars Reconnaissance Orbiter, wskazuje, że zarówno helikopter, który pozostanie przymocowany do łazika przez 30 do 60 dni, jak i jego stacja bazowa (skrzynka elektryczna na łaziku, która przechowuje i kieruje komunikację między wiropłatem a Ziemią) działają zgodnie z oczekiwaniami.

"W danych szukamy dwóch istotnych elementów: stanu naładowania akumulatorów Ingenuity oraz potwierdzenia, że stacja bazowa działa zgodnie z założeniami, nakazując wyłączanie i włączanie grzałek, aby utrzymać elektronikę śmigłowca w oczekiwanym zakresie" - powiedział Tim Canham, kierownik operacyjny śmigłowca Ingenuity Mars Helicopter w JPL.
"Oba urządzenia wydają się działać świetnie. Z tym pozytywnym raportem ruszymy do przodu z jutrzejszym ładowaniem akumulatorów helikoptera."

Upewnienie się, że Ingenuity ma na pokładzie mnóstwo zmagazynowanej energii, aby utrzymać ogrzewanie i inne istotne funkcje, a jednocześnie zachować optymalny stan akumulatorów, jest kluczowe dla sukcesu misji Helikoptera.
Godzinne zasilanie podniesie baterie wiropłatów do około 30% ich całkowitej pojemności. Kilka dni później zostaną one ponownie naładowane do poziomu 35%, a kolejne sesje ładowania będą odbywać się co tydzień, gdy śmigłowiec będzie połączony z łazikiem. Dane przesłane podczas jutrzejszych sesji ładowania zostaną porównane z danymi z sesji ładowania baterii przeprowadzonych podczas rejsu na Marsa, aby pomóc zespołowi w planowaniu przyszłych sesji ładowania.

Podobnie jak większość 2-kilogramowego wiropłatowca, sześć akumulatorów litowo-jonowych jest dostępnych z półki.
Obecnie są one ładowane z zasilacza łazika. Gdy Ingenuity zostanie wysłany na powierzchnię Marsa, akumulatory helikoptera będą ładowane wyłącznie przez jego własny panel słoneczny.

Po tym, jak Perseverance wyśle Ingenuity na powierzchnię, helikopter będzie miał 30 dni marsjańskich (31 dni ziemskich) na przeprowadzenie eksperymentalnych testów w locie. Jeśli Ingenuity przetrwa pierwsze, mrożące krew w żyłach marsjańskie noce - w których temperatura spada nawet do minus 90 stopni Celsjusza - zespół przystąpi do pierwszego lotu pojazdem na innym świecie.

Jeśli Ingenuity uda się wystartować i zawisnąć podczas pierwszego lotu, osiągnięte zostanie ponad 90% celów projektu.
Jeśli helikopter wyląduje pomyślnie i pozostanie sprawny, będzie można wykonać do czterech kolejnych lotów, z których każdy będzie oparty na sukcesie poprzedniego.

"Znajdujemy się na nieznanym terytorium, ale ten zespół jest do tego przyzwyczajony" - powiedziała MiMi Aung, kierownik projektu Ingenuity Mars Helicopter w JPL. "Każdy kamień milowy od tego momentu do końca naszego programu demonstracji lotów będzie pierwszym, a każdy z nich musi się udać, abyśmy mogli przejść do następnego. Przez chwilę będziemy się cieszyć tą dobrą wiadomością, ale potem musimy wrócić do pracy."

Wiropłaty nowej generacji, potomkowie Ingenuity, mogłyby dodać powietrzny wymiar do przyszłej eksploracji Czerwonej Planety. Te zaawansowane zrobotyzowane pojazdy latające oferowałyby unikalny punkt widzenia, którego nie zapewniają obecne orbitery wysoko nad głową ani łaziki i lądowniki na ziemi, dostarczając obrazów o wysokiej rozdzielczości i zwiadu dla robotów lub ludzi, a także umożliwiając dostęp do terenu, do którego trudno dotrzeć łazikom.

Helikopter marsjański Ingenuity został zbudowany przez JPL, które zarządza również demonstracją technologii dla centrali NASA w Waszyngtonie. Ośrodki badawcze NASA Ames i Langley zapewniły znaczącą analizę wydajności lotu i pomoc techniczną. Firmy AeroVironment Inc, Qualcomm, Snapdragon i SolAero również zapewniły pomoc projektową i główne elementy pojazdu. System dostarczania helikopterów na Marsa został zaprojektowany i wyprodukowany przez Lockheed Space Systems w Denver.
Udostępnij:

Są nowe świetne zdjęcia łazika Perseverance!


Lądujący na Marsie, zawieszony na linach łazik NASA Perseverance - warty 2,7 miliarda dolarów.






Udostępnij:

Lądowanie Perseverance na Marsie - AstroLife LIVE

W końcu się doczekaliśmy! Zapraszam do transmisji na żywo z lądowania łazika Perseverance!

Więcej: https://www.wykop.pl/link/5964119

Udostępnij:

Najbardziej pracowite dwa tygodnie na Marsie od 47 lat

Mars i Ziemia ustawiły się w jednej linii zeszłego lata, a trzy różne agencje kosmiczne wykorzystały swoją szansę.
To pracowity luty dla Marsa, z trzema sondami z trzech różnych krajów przybywającymi na Czerwoną Planetę w ciągu zaledwie dziewięciu dni.
Ta marsjańska impreza nie wydarzyła się przez przypadek - ma to związek z mechaniką orbit Ziemi i Marsa.

Pierwsza misja międzyplanetarna Zjednoczonych Emiratów Arabskich, sonda Hope, osiągnęła orbitę Marsa we wtorek (9 lutego). Pierwsza misja międzyplanetarna Chin, Tianwen-1 weszła na orbitę marsjańską w środę (10 lutego). Chińska sonda zawiera zarówno orbiter, jak i lądownik z łazikiem na pokładzie, który ma spróbować wylądować na powierzchni w maju.
A 18 lutego pierwszy w swoim rodzaju pojazd od NASA dotrze do Marsa i przebije się bezpośrednio przez jego atmosferę.
Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, pojazd zrzuci swoją zewnętrzną powłokę i użyje rakiet, aby zatrzymać opadanie w ostatnim momencie. Następnie zawiśnie nad powierzchnią, by za pomocą podniebnego dźwigu opuścić na ziemię łazik Perseverance o rozmiarach samochodu - zasilany energią jądrową i wart 2,7 miliarda dolarów.

Pojawienie się niemal wszystkich dokładnie w tym samym czasie nie jest przypadkowe, powiedział Jonathan McDowell, astrofizyk z Uniwersytetu Harvarda i ekspert od lotów kosmicznych.
Mars i Ziemia są jak "biegacze na okrągłym torze wyścigowym". "I naprawdę szybki biegacz [Ziemia] regularnie okrąża biegacza znajdującego się na zewnątrz [Marsa]. Więc czasami są tuż obok siebie, a czasami są po przeciwnych stronach toru."
Ten cykl Ziemia-Mars, czyli Ziemia całkowicie okrąża Marsa, zajmuje około dwóch lat.

Potrzeba by ogromnej rakiety, wielu ton paliwa i znacznie więcej czasu, aby dotrzeć do Marsa z Ziemi, podczas gdy planety są daleko od siebie. Jednak start, gdy planety są w ich absolutnej bliskości - 62,1 milionów kilometrów od siebie średnio - nie jest najbardziej efektywnym sposobem dotarcia na Marsa.

Istnieje wcześniejszy punkt w dwuletnim cyklu planet, w którym podróż zajmuje mniej czasu i wymaga mniej paliwa.
W tym momencie, który występuje raz w ciągu dwuletniego cyklu, Ziemia jest nieco za Marsem, ale nadal porusza się szybciej niż jej sąsiad. Takie ustawienie pozwala statkowi kosmicznemu wejść na tak zwaną "orbitę transferową Hohmanna", nazwaną tak na cześć niemieckiego inżyniera Waltera Hohmanna, który opracował podstawową matematykę w 1925 roku.

Jak to działa?

Żadna rakieta nie przewozi wystarczająco dużo paliwa, by spalić je na całej trasie między Ziemią a Marsem, która to odległość waha się od dziesiątek do setek milionów mil.

Oznacza to, że każda międzyplanetarna przygoda zaczyna się od krótkiego, intensywnego okresu przyspieszenia, po którym następuje długi odcinek postoju. Zadaniem silników rakietowych podczas tego początkowego okresu przyspieszenia jest wprowadzenie statku kosmicznego na orbitę wokółsłoneczną, która przetnie się z Marsem tak szybko, jak to możliwe. Najbardziej efektywną ścieżką między planetami jest zatem orbita wokółsłoneczna przecinająca się z Marsem, którą można osiągnąć przy najmniejszym zużyciu paliwa, a taka orbita staje się dostępna raz na dwa lata.

Jednak agencje kosmiczne nie muszą dokładnie trafić w ten dzień. Tak długo jak wystrzeliwują podczas kilkutygodniowego okna wokół tej daty, mogą umieścić swoje statki kosmiczne na orbitach transferowych Hofmanna. Jeśli jednak zwlekają dłużej niż kilka tygodni, podróż bardzo szybko staje się trudniejsza.

Orbiter Hope wystartował 19 lipca 2020 roku, Tian wen-1 23 lipca, a Perseverance 30 lipca. Luki pomiędzy przylotami statków kosmicznych nie są dokładnie zgodne z datami ich startu z powodu drobnych różnic w ich technologii rakietowej, trajektorii w przestrzeni kosmicznej i miejsc docelowych, powiedział McDowell. (Potrzeba innego kąta podejścia, na przykład, aby zanurzyć się bezpośrednio w atmosferze planety, niż aby wejść na wysoką orbitę, jak zrobił to Hope).

To nie pierwszy raz, kiedy marsjańska przestrzeń orbitalna jest tak zatłoczona, zauważył McDowell. Związek Radziecki wystrzelił cztery statki kosmiczne na Marsa w 1973 roku, choć jeden nie osiągnął orbity, a żaden z pozostałych trzech nie działał zgodnie z przeznaczeniem po dotarciu na miejsce. Dwa radzieckie statki kosmiczne i jeden amerykański wystartowały na Marsa w 1971 roku, i wszystkie miały przynajmniej częściowo udane misje. (Oba narody planowały w tym samym roku dodatkowe sondy, lecz amerykańska sonda Mariner 8 zawiodła podczas startu, a radziecki Kosmos 419 nigdy nie opuścił niskiej orbity okołoziemskiej).

Co jest inne w tym roku, powiedział McDowell, to sama różnorodność statków kosmicznych docierających na Marsa, oraz fakt, że kilka dodatkowych sond jest już aktywnych wokół planety. NASA ma trzy orbitery aktywne na orbicie marsjańskiej, Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) ma jeden swój własny i jeden orbiter, który jest wspólnym projektem z rosyjskim Roscosmosem, a Indyjska Organizacja Badań Kosmicznych ma również aktywny orbiter. Na powierzchni Marsa wciąż aktywne są także łazik Curiosity i lądownik InSight NASA.

Pomimo tej stosunkowo zatłoczonej sytuacji, McDowell powiedział, że wątpi, aby którakolwiek z sond nawet zbliżyła się do siebie na odległość kilkudziesięciu tysięcy mil, nawet jeśli żaden z krajów nie sprawdziłby wcześniej swoich trajektorii ze sobą.

"Przestrzeń kosmiczna jest duża," powiedział.

 Na zdjęciu:
Animacja pokazuje drogę lądownika InSight NASA z Ziemi na Marsa, przykład orbity transferowej Hohmanna. (Image credit: Phoenix7777 - Praca własna Źródło danych: HORIZONS System, JPL, NASA/Wikimedia Commons


 

Udostępnij:

Subskrybenci